19 kwietnia, niedziela, g. 17:00,
sala im. Karola Anbilda
GRA SŁÓW Z WIESŁAWEM
I KRYSTIANEM OCHMANAMI
ROBERT GRUDZIEŃ fortepian /producent wydarzenia
MAGDALENA FUDALA prowadzenie
sala im. Karola Anbilda
GRA SŁÓW Z WIESŁAWEM
I KRYSTIANEM OCHMANAMI
ROBERT GRUDZIEŃ fortepian /producent wydarzenia
MAGDALENA FUDALA prowadzenie
Niezwykła rozmowa z artystami, których łączy wyjątkowa więź. Wiesław Ochman, wybitny tenor o międzynarodowej karierze, wciąż czaruje publiczność poczuciem humoru, energią i blaskiem mistrza. Jest także dziadkiem Krystiana Ochmana, finalisty Eurowizji 2022 i jednego z najbardziej utalentowanych głosów młodego pokolenia.
W części artystycznej śpiewakom towarzyszyć będzie przy fortepianie Robert Grudzień.
Spotkanie połączone z promocją książki Agnieszki Malatyńskiej-Stankiewicz Artysta życia. Wiesław Ochman.
Wiesław Ochman
Studiował w latach 1954-60 na Wydziale Ceramiki w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując tytuł magistra inżyniera. W trakcie studiów rozpoczął naukę śpiewu pod kierunkiem Gustawa Serafina w Krakowie (1955-59) i Marii Szłapak w Bytomiu (1960-63). Tam też zadebiutował w 1960 na scenie Opery Śląskiej partią Muezina w "Casanovie" Ludomira Różyckiego, a następnie kreował rolę Edgara w "Łucji z Lammermoor" Gaetano Donizettiego. W trakcie następnego sezonu śpiewał m.in. partie Stefana w "Strasznym dworze" Stanisława Moniuszki, Nadira w "Poławiaczach pereł" Georgesa Bizeta, Lionela w "Marcie" Friedricha Flotowa i Maksa w "Wolnym strzelcu" Carla Marii von Webera. Następnie, w sezonie 1963/64, śpiewał w Operze Krakowskiej, gdzie włączył do swojego repertuaru partię Cavaradossiego w "Tosce" Giacomo Pucciniego oraz Młodego Króla w Hagith Karola Szymanowskiego. W 1964 został zaangażowany w Teatrze Wielkim w Warszawie, gdzie występował jako Jontek w "Halce" Moniuszki, tytułowy bohater w "Fauście" Charlesa Gounoda i Cavaradossi w "Tosce". W latach 1966-68 był członkiem zespołu Deutsche Staatsoper w Berlinie. W 1967 rozpoczął międzynarodową karierę. Od tej pory występuje regularnie na największych scenach operowych i estradach świata, m.in. w mediolańskiej La Scali, Metropolitan Opera w Nowym Jorku, operach w Barcelonie, Berlinie, Buenos Aires, Chicago, Hamburgu, Madrycie, Moskwie, Paryżu, Rzymie, Salzburgu, San Francisco, Sewilli i Wiedniu. Uczestniczy w najbardziej prestiżowych festiwalach muzycznych, podczas których towarzyszą mu zespoły prowadzone przez najwybitniejszych dyrygentów.
Wiesław Ochman dokonał wielu nagrań radiowych, nagrał też ponad pięćdziesiąt płyt dla renomowanych wytwórni z partiami w takich dziełach, jak "Salome" Richarda Straussa, "Requiem" i "Idomeneo" Wolfganga Amadeusa Mozarta pod dyrekcją Karla Böhma (DG), "Stabat mater" Antonína Dvořáka, "IX Symfonia d-moll" Ludwiga van Beethovena pod batutą Rafaela Kubelíka (DG), "Missa solemnis c-moll" Mozarta pod dyrekcją Claudio Abbado, "Jenufa" Leoša Janáčka pod batutą Charlesa Mackerrasa (Decca), "Wojna i pokój" Sergiusza Prokofiewa pod dyrekcją Mścisława Rostropowicza (Erato).
Ważnym elementem działalności Wiesława Ochmana stała się działalność charytatywna. W 1998, z okazji 200-lecia urodzin Adama Mickiewicza, artysta zebrał prace malarzy polskich, które wystawiono na licytacji w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku. Cały zysk przekazano na remont Domu-Muzeum Wieszcza w Wilnie. Tam też, 7 marca 1999, odbył się recital Ochmana, poprzedzający kolejną aukcję zebranych przez artystę w Polsce obrazów - na rzecz Stowarzyszenia "Nasza Częstochowa". Uzyskane pieniądze przekazano na rzecz wspierania kultury i na stypendia.
Po 1999 artysta zajął się też reżyserią. W Operze Śląskiej przygotował "Don Giovanniego" Mozarta (1999), "Traviatę" Giuseppe Verdiego (2000), "Carewicza" Ferenca Lehára (2001), "Eugeniusza Oniegina" Piotra Czajkowskiego (2002), "Borysa Godunowa" Modesta Musorgskiego (2004), "Carmen" Georgesa Bizeta (2006), w Operze na Zamku w Szczecinie - "Krainę uśmiechu" Lehára (2007), w Teatrze Wielkim w Łodzi - "Eugeniusza Oniegina" (2008). Wiesław Ochman jest laureatem wielu odznaczeń i nagród, m.in. otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia (1973), Nagrodę miasta Krakowa (1976), Medal 400-lecia Stołeczności Warszawy nadany przez Prezydenta Warszawy (1997), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1997), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2001), Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" (2005), Nagrodę Honorową Fundacji Kultury Polskiej (2009). W 2008 Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie przyznała artyście tytuł doktora honoris causa.
Krystian Ochman
Amerykańsko-polski piosenkarz i kompozytor, który w swojej twórczości łączy brzmienie śpiewu klasycznego z repertuarem rozrywkowym.
Urodził się w 1999 roku, w Stanach Zjednoczonych, gdzie za czasów PRL-u na studia wyjechali jego rodzice Dorota i Maciej.
Od dzieciństwa wykazywał zdolności muzyczne odziedziczone po dziadku, światowej sławy tenorze Wiesławie Ochmanie i tacie Macieju, który grał na instrumentach klawiszowych w znanej kapeli młodzieżowej „Róże Europy”.
Pierwsze lekcje śpiewu pobierał w Liceum im. Thomasa S. Woottona w Maryland. W tym samym liceum, w latach 2013-2016 został dyrektorem muzycznym i instrumentalistą męskiej orkiestry „Capella Supertonics”. Ukończył także sześcioletnią naukę w Szkolnym Punkcie Konsultacyjnym przy Ambasadzie RP w Waszyngtonie. Równocześnie uczył się prywatnie gry na fortepianie i trąbce.
Miał również osiągnięcia sportowe, chociażby w klubie pływackim Rockville Montgomery Swim Club, a także jako piłkarz w drużynie „FC Lightning” w lidze MSI Classic.
Mieszkając w Ameryce, brał udział w wielu szkolnych spektaklach musicalowych wystawianych na Arena Stage at the Mead Center for American Theater, w Waszyngtonie. Występował w nich, grając główne role w takich spektaklach, jak m.in. „Cinderella” jako Prince Topher, „Legaly Blond” jako Kyle, „25th County Spelling Bee” jako Charlito, „Chip” jako Tolentino i jako Dean Hyde w „All Shook UP”. Był nominowany do nagrody „Cappies” w kategorii „Najlepsza Rola Męska” i „Najlepszy Męski Głos Solowy”. W roku 2017 rozpoczął studia jako głos tenorowy na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, w klasie śpiewu profesora Jana Ballarina, gdzie studiuje także obecnie. W roku 2020 uzyskał licencjat. Na tejże Akademii brał udział w studenckim przedstawieniu „Strasznego dworu” Stanisława Moniuszki, w reżyserii Wiesława Ochmana i choreografii Jarosława Świtały.
W roku 2019 występował w pierwszej edycji Festiwalu Wiesława Ochmana w Zawierciu.
W roku 2020 wygrywa XI edycję „The Voice of Poland”, budując sobie ogólnopolską rozpoznawalność, a jego autorski utwor „Światłocienie” w kilka chwil osiąga w Internecie po kilka milionów odtworzeń. Po finale wydał kolejne autorskie single: „Wielkie tytuły”, „Wspomnienie” i „Ten sam ja”. We wrześniu 2021 otrzymał Nagrodę Publiczności w koncercie „Premiery” na 58. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, w którym wykonał utwór „Prometeusz”. 19 listopada wydał debiutancki album zatytułowany po prostu Ochman, za który był nominowany do zdobycia nagrody w kategorii „Odkrycie Empiku – muzyka” na gali rozdania Bestsellerów Empiku 2021. 19 lutego 2022 z utworem „River” zwyciężył w finale programu "Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję!", zostając reprezentantem Polski w 66. Konkursie Piosenki Eurowizji, odbywającym się w Turynie. Na tymże konkursie zajął 12. miejsce w finale. 27 stycznia 2023 wydał singiel „Cry for You”, który współtworzył z zespołem Kalush Orchestra. W tym samym roku wystąpił jako gość specjalny w programie TVP "Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję!" i podczas koncertu Polish Eurovision Party w Warszawie. Obecnie bierze udział w show telewizji Polsat "Twoja twarz brzmi znajomo".
Robert Grudzień
Artysta muzyk (organy, fortepian, klawesyn, akordeon), kompozytor, dyrektor festiwali muzycznych, producent muzyczny i teatralny.
Naukę muzyki rozpoczął w Ognisku Baletowym w Radomiu w klasie prof. Heleny Stadnickiej, Ognisku Muzycznym w klasie prof. Jadiwigi Drobieckiej oraz w Państwowej Szkole Muzycznej im. Oskara Kolberga w Radomiu w klasie prof. Barbary Pachuty. Jest absolwentem Liceum Muzycznego w Lublinie, Akademii Muzycznej w Łodzi oraz Hochschule für Musik w Düsseldorfie. Jego profesorami byli m.in. Christoph Schoener, Kajetan Mochtak, Slawa Kowalinski, Mirosław Pietkiewicz, Werner Smigielski, Zdzisław Jańczuk, Andrzej Nikodemowicz. Studia uzupełniał podczas kursów mistrzowskich w Republice Czeskiej, Austrii, Polsce i Francji w klasie prof. Guy Bovet, Daniel Roth, Jean Guillou, Józef Serafin, Ferdinand Klinda, Milan Šlechta, Istvan Ella.
W części artystycznej śpiewakom towarzyszyć będzie przy fortepianie Robert Grudzień.
Spotkanie połączone z promocją książki Agnieszki Malatyńskiej-Stankiewicz Artysta życia. Wiesław Ochman.
Wiesław Ochman
Studiował w latach 1954-60 na Wydziale Ceramiki w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując tytuł magistra inżyniera. W trakcie studiów rozpoczął naukę śpiewu pod kierunkiem Gustawa Serafina w Krakowie (1955-59) i Marii Szłapak w Bytomiu (1960-63). Tam też zadebiutował w 1960 na scenie Opery Śląskiej partią Muezina w "Casanovie" Ludomira Różyckiego, a następnie kreował rolę Edgara w "Łucji z Lammermoor" Gaetano Donizettiego. W trakcie następnego sezonu śpiewał m.in. partie Stefana w "Strasznym dworze" Stanisława Moniuszki, Nadira w "Poławiaczach pereł" Georgesa Bizeta, Lionela w "Marcie" Friedricha Flotowa i Maksa w "Wolnym strzelcu" Carla Marii von Webera. Następnie, w sezonie 1963/64, śpiewał w Operze Krakowskiej, gdzie włączył do swojego repertuaru partię Cavaradossiego w "Tosce" Giacomo Pucciniego oraz Młodego Króla w Hagith Karola Szymanowskiego. W 1964 został zaangażowany w Teatrze Wielkim w Warszawie, gdzie występował jako Jontek w "Halce" Moniuszki, tytułowy bohater w "Fauście" Charlesa Gounoda i Cavaradossi w "Tosce". W latach 1966-68 był członkiem zespołu Deutsche Staatsoper w Berlinie. W 1967 rozpoczął międzynarodową karierę. Od tej pory występuje regularnie na największych scenach operowych i estradach świata, m.in. w mediolańskiej La Scali, Metropolitan Opera w Nowym Jorku, operach w Barcelonie, Berlinie, Buenos Aires, Chicago, Hamburgu, Madrycie, Moskwie, Paryżu, Rzymie, Salzburgu, San Francisco, Sewilli i Wiedniu. Uczestniczy w najbardziej prestiżowych festiwalach muzycznych, podczas których towarzyszą mu zespoły prowadzone przez najwybitniejszych dyrygentów.
Wiesław Ochman dokonał wielu nagrań radiowych, nagrał też ponad pięćdziesiąt płyt dla renomowanych wytwórni z partiami w takich dziełach, jak "Salome" Richarda Straussa, "Requiem" i "Idomeneo" Wolfganga Amadeusa Mozarta pod dyrekcją Karla Böhma (DG), "Stabat mater" Antonína Dvořáka, "IX Symfonia d-moll" Ludwiga van Beethovena pod batutą Rafaela Kubelíka (DG), "Missa solemnis c-moll" Mozarta pod dyrekcją Claudio Abbado, "Jenufa" Leoša Janáčka pod batutą Charlesa Mackerrasa (Decca), "Wojna i pokój" Sergiusza Prokofiewa pod dyrekcją Mścisława Rostropowicza (Erato).
Ważnym elementem działalności Wiesława Ochmana stała się działalność charytatywna. W 1998, z okazji 200-lecia urodzin Adama Mickiewicza, artysta zebrał prace malarzy polskich, które wystawiono na licytacji w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku. Cały zysk przekazano na remont Domu-Muzeum Wieszcza w Wilnie. Tam też, 7 marca 1999, odbył się recital Ochmana, poprzedzający kolejną aukcję zebranych przez artystę w Polsce obrazów - na rzecz Stowarzyszenia "Nasza Częstochowa". Uzyskane pieniądze przekazano na rzecz wspierania kultury i na stypendia.
Po 1999 artysta zajął się też reżyserią. W Operze Śląskiej przygotował "Don Giovanniego" Mozarta (1999), "Traviatę" Giuseppe Verdiego (2000), "Carewicza" Ferenca Lehára (2001), "Eugeniusza Oniegina" Piotra Czajkowskiego (2002), "Borysa Godunowa" Modesta Musorgskiego (2004), "Carmen" Georgesa Bizeta (2006), w Operze na Zamku w Szczecinie - "Krainę uśmiechu" Lehára (2007), w Teatrze Wielkim w Łodzi - "Eugeniusza Oniegina" (2008). Wiesław Ochman jest laureatem wielu odznaczeń i nagród, m.in. otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia (1973), Nagrodę miasta Krakowa (1976), Medal 400-lecia Stołeczności Warszawy nadany przez Prezydenta Warszawy (1997), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1997), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2001), Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" (2005), Nagrodę Honorową Fundacji Kultury Polskiej (2009). W 2008 Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie przyznała artyście tytuł doktora honoris causa.
Krystian Ochman
Amerykańsko-polski piosenkarz i kompozytor, który w swojej twórczości łączy brzmienie śpiewu klasycznego z repertuarem rozrywkowym.
Urodził się w 1999 roku, w Stanach Zjednoczonych, gdzie za czasów PRL-u na studia wyjechali jego rodzice Dorota i Maciej.
Od dzieciństwa wykazywał zdolności muzyczne odziedziczone po dziadku, światowej sławy tenorze Wiesławie Ochmanie i tacie Macieju, który grał na instrumentach klawiszowych w znanej kapeli młodzieżowej „Róże Europy”.
Pierwsze lekcje śpiewu pobierał w Liceum im. Thomasa S. Woottona w Maryland. W tym samym liceum, w latach 2013-2016 został dyrektorem muzycznym i instrumentalistą męskiej orkiestry „Capella Supertonics”. Ukończył także sześcioletnią naukę w Szkolnym Punkcie Konsultacyjnym przy Ambasadzie RP w Waszyngtonie. Równocześnie uczył się prywatnie gry na fortepianie i trąbce.
Miał również osiągnięcia sportowe, chociażby w klubie pływackim Rockville Montgomery Swim Club, a także jako piłkarz w drużynie „FC Lightning” w lidze MSI Classic.
Mieszkając w Ameryce, brał udział w wielu szkolnych spektaklach musicalowych wystawianych na Arena Stage at the Mead Center for American Theater, w Waszyngtonie. Występował w nich, grając główne role w takich spektaklach, jak m.in. „Cinderella” jako Prince Topher, „Legaly Blond” jako Kyle, „25th County Spelling Bee” jako Charlito, „Chip” jako Tolentino i jako Dean Hyde w „All Shook UP”. Był nominowany do nagrody „Cappies” w kategorii „Najlepsza Rola Męska” i „Najlepszy Męski Głos Solowy”. W roku 2017 rozpoczął studia jako głos tenorowy na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, w klasie śpiewu profesora Jana Ballarina, gdzie studiuje także obecnie. W roku 2020 uzyskał licencjat. Na tejże Akademii brał udział w studenckim przedstawieniu „Strasznego dworu” Stanisława Moniuszki, w reżyserii Wiesława Ochmana i choreografii Jarosława Świtały.
W roku 2019 występował w pierwszej edycji Festiwalu Wiesława Ochmana w Zawierciu.
W roku 2020 wygrywa XI edycję „The Voice of Poland”, budując sobie ogólnopolską rozpoznawalność, a jego autorski utwor „Światłocienie” w kilka chwil osiąga w Internecie po kilka milionów odtworzeń. Po finale wydał kolejne autorskie single: „Wielkie tytuły”, „Wspomnienie” i „Ten sam ja”. We wrześniu 2021 otrzymał Nagrodę Publiczności w koncercie „Premiery” na 58. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, w którym wykonał utwór „Prometeusz”. 19 listopada wydał debiutancki album zatytułowany po prostu Ochman, za który był nominowany do zdobycia nagrody w kategorii „Odkrycie Empiku – muzyka” na gali rozdania Bestsellerów Empiku 2021. 19 lutego 2022 z utworem „River” zwyciężył w finale programu "Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję!", zostając reprezentantem Polski w 66. Konkursie Piosenki Eurowizji, odbywającym się w Turynie. Na tymże konkursie zajął 12. miejsce w finale. 27 stycznia 2023 wydał singiel „Cry for You”, który współtworzył z zespołem Kalush Orchestra. W tym samym roku wystąpił jako gość specjalny w programie TVP "Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję!" i podczas koncertu Polish Eurovision Party w Warszawie. Obecnie bierze udział w show telewizji Polsat "Twoja twarz brzmi znajomo".
Robert Grudzień
Artysta muzyk (organy, fortepian, klawesyn, akordeon), kompozytor, dyrektor festiwali muzycznych, producent muzyczny i teatralny.
Naukę muzyki rozpoczął w Ognisku Baletowym w Radomiu w klasie prof. Heleny Stadnickiej, Ognisku Muzycznym w klasie prof. Jadiwigi Drobieckiej oraz w Państwowej Szkole Muzycznej im. Oskara Kolberga w Radomiu w klasie prof. Barbary Pachuty. Jest absolwentem Liceum Muzycznego w Lublinie, Akademii Muzycznej w Łodzi oraz Hochschule für Musik w Düsseldorfie. Jego profesorami byli m.in. Christoph Schoener, Kajetan Mochtak, Slawa Kowalinski, Mirosław Pietkiewicz, Werner Smigielski, Zdzisław Jańczuk, Andrzej Nikodemowicz. Studia uzupełniał podczas kursów mistrzowskich w Republice Czeskiej, Austrii, Polsce i Francji w klasie prof. Guy Bovet, Daniel Roth, Jean Guillou, Józef Serafin, Ferdinand Klinda, Milan Šlechta, Istvan Ella.
